Długo zastanawiała się nad tym, co miała zamiar zrobić.
Bała się.
Ta decyzja wymagała złamania wszelkich zasad, jakie wyznawała, jakie wyznawało większość ludzi w okół niej.
Wiedziała, że to co zrobi, dla większości będzie nie do zaakceptowania.
Bała się tego, co przed nią.
Bała się złamania zasad własnej wiary.
Bała się...
Ale to życie nie miało już sensu.
To było jedyne rozwiązanie...
Tylko tak mogła znaleźć tak bardzo upragniony spokój.
k o n i e c
- Znowu się obżarłam!!! – jęknęła Rosa do słuchawki telefonu, rozmawiając ze Swoim Facetem.
- A masz jakieś tabletki przeczyszczające? – zapytał tamten zupełnie poważnie.
Rosę zamurowało. Gdyby to jeszcze powiedział 13-letni dzieciak, może zrozumiałaby totalną głupotę. Ale facet który już jakiś czas temu skończył trzydzieści lat? I to facet, który usiłuje wmówić tej chorej dziewczynie, że ją kocha?
Ludzie! Opanujcie się! Jeżeli kiedykolwiek przyjdzie Wam do głowy zasugerować osobie chorej na ED przeczyszczanie się lub wymioty, to idźcie do swojej kuchni, znajdźcie największą patelnię i trzaśnijcie się nią w ten głupi łeb!!! A potem idźcie do najbliższej biblioteki, wypożyczcie z 10 książek o zaburzeniach odżywiania i nauczcie się ich na pamięć! Nie zapomnijcie wcześniej przeczytać ich ze zrozumieniem! Potem dla uzupełnienia wiadomości posurfujcie trochę po internecie.
Była monstrualnie otyłą, pogarbioną, ubraną w przyciasne ciuchy opasłą foką.
Raniła estetyczne doznania ludzi, którzy skazani byli na jej groteskowy widok. Zwłaszcza tych, którzy musieli oglądać ją na co dzień.
Oczywiście, było jej wstyd z tego powodu! Starała się skulić w sobie i nie zwracać na siebie uwagi, ale jak tu nie zauważyć takiego utuczonego kulfona?!?!
Zazdrościła pięknym kobietom, które wywabione z domów pierwszymi promieniami wiosennego słońca spacerowały po ulicach, prezentując w obcisłych dżinsach swoje zgrabne pupki... Ach, jakże bardzo im zazdrościła!!! Jakże beznadziejna była przy nich!!! Tfu, jaka wstrętna!!! Takie jak Rosa nie powinny w ogóle wychodzić z domów, żeby nie zakłócać swoją obleśnością widoku tych pięknych, zwiewnych motyli... Ale przecież musi wyjść z domu – przynajmniej do pracy! A tam? Znowu szczupłe, wiecznie odchudzające się anielice i koledzy, prezentujący z dumą zdjęcia swoich żon w rozmiarach 36. Jakimż kontrastem, jakimż nieprzyjemnym przeżyciem musi być dla nich widok tej paskudnej, falującej niczym bajkowa Wiedźma Ple-Ple Rosy...
Przepraszam, że istnieję.
Pan X wpadł w jej życie pewnego pięknego dnia tylko na chwilę. Nawet się Rosie nie podobał. Ba, na całej kuli ziemskiej nie znalazłaby się chyba istota, która nazwałaby go przystojnym! Rosę traktował jak głupią smarkulę, która nic jeszcze nie przeżyła i nic o życiu nie wie. Czuła się przy nim jak małe, grube dziecko. Chyba nawet nie widział w niej kobiety. Dla Rosy był najbardziej niedostępnym mężczyzną, jakiego znała. Chyba właśnie ta jego niedostępność, dystans, jaki dzielił ją od niego, żelazne zasady, jakimi się szczycił sprawiły, że coraz częściej zaczynał pojawiać się w jej myślach i snach. Równie mocno uwielbiała drania i nienawidziła. Z jednej strony bardzo chciała mu udowodnić że coś potrafi, że coś jest warta, że jest dorosła i pełnowartościowa, że potrafi odnieść sukces, z drugiej strony chciała wreszcie, żeby zobaczył w niej kobietę. Chciała w jego oczach zobaczyć tą iskrę, jaka pojawia się, kiedy mężczyzna patrzy na kobietę jak na KOBIETĘ.
A on? On traktował ją jak małe, grube dziecko nieokreślonej płci, które nie powinno się wtrącać do dorosłych spraw.
A ona? Ona tak bardzo chciała, żeby ją zauważył!
Tylko dlaczego znowu jedyną drogą do tego wydawało jej się... schudnięcie?
Cóż, wówczas i odniesiony sukces widoczny byłby gołym okiem i Rosa stałaby się ponętną kobietą...
Szok!
W ciągu jednego tygodnia (siedmiu dni!) jej ciało potrafiło zmienić swoje gabaryty o:
- 5 kg!
- 2 cm w biodrach!
- 4 cm w pasie!
Otyłość (BMI 35,94 – otyłość II stopnia)!
Pewnego dnia usiadła i policzyła wszystko, co zjadła w ciągu ostatnich dwóch dni. Wyszło tego blisko cztery i pół tysiąca kalorii na dobę, co dawało przyrost 200-250 gramów tłuszczu dziennie! Przyjrzała się stworzonej przez siebie liście – same śmieci, przy których najbardziej wartościowym produktem była rozpuszczalna kawa (sic!)!!!
Brak czasu na jakiekolwiek konstruktywne zajęcia (wciąż chodziła z tłustymi włosami, bo nie miała czasu ich umyć)!
Policzyła godziny spędzone przy domowym komputerze: osiem godzin jednego dnia, cztery godziny następnego. Łącznie ponad dwanaście godzin nicnierobienia!
Brak pieniędzy na poważne inwestycje (Rosa nawet stołu nie miała, a spała na podłodze)!
Policzyła wydane w ciągu ostatnich dwóch dni pieniądze: blisko siedemdziesiąt złotych wydanych głównie na bezwartościowe, tuczące, sztuczne żarcie: chipsy, czekoladki, hot dogi, majonez, czasem jakąś bułkę czy kiełbasę... Miesięcznie daje to 1050 zł. na samo tylko jedzenie!!!
Depresja.
A jak niby miała nie mieć depresji żyjąc tak, jak żyła?!?!
"Jaka róża taki cierń... nie dziwi nic..."
Nienawidziła wszystkich dookoła!
Nienawidziła za to, że pomimo jej próśb, błagań, płaczu i krzyku w ogóle nie próbowali jej pomóc.
Nienawidziła za to, że stali obok i patrzyli obojętnie, jak pochłaniając ogromne ilości jedzenia, powoli się zabija.
Czuła się tak, jakby z ogromną siłą spadała w przepaść, boleśnie obijając się o skały i próbując się uchwycić czegokolwiek, aby uratować życie. Ludzie byli tak blisko, czuła ich ciepło i zapach, ale nikt nie chciał wyciągnąć do niej dłoni i złapać, nim spadnie na dno przepaści i roztrzaska się ostatecznie. Spadała, i nienawidziła najbliższych za to, że obojętnie odwracają głowę od jej tragedii.
... a waga dobiła już do 92 kg...
